می پرسی: هنوز دوسم داری...؟! رو به تو می کنم ... لبخند زیبایت را می بینم ... نمی توانم آن همه احساس را نادیده بگیرم... نمی توانم آن همه لطف و محبت را نادیده بگیرم... اما افسوس که هیچ گاه نتوانستم پاخ این سوالت را بدهم... افسوس که هیچ گاه معنیه احساس را نفهمیدم ...هیچ گاه نتوانستم بین سیاهی و سفیدی یکی را انتخاب کنم... همیشه وقتی این سوال را می پرسیدی... خودبه خود لبخندی می زدم و تو به تصورت لبخندی می زدی و سر بر شانه ام می گذاشتی... 

آری هیچگاه نتوانستم بین این دو رنگ(سیاه و سفید) یکی را انتخاب کنم .... آری من نه سیاهم نه سفید... از وقتی که به دنیا آمدم معنی محبت را نفهمیدم ... در واقع بلد نبودم چگونه پاسخ آن همه محبت را بدهم ... اما مهربان من تو بودی که به من احساس را فهماندی.... تو بودی که به من الفبای عاشقی را یاد دادی ... تو بودی که منو عوض کردی ... تو را در آغوش می کشم و به تو مهربانم می گویم که دوستت دارم....